ดั่งโดนตัดดวงหทัยให้หายสูญ

             เหมือนไทรใหญ่ถูกรอนรากร้างไพบูลย์

             หลานอาดูรเศร้าสลดแทบขาดใจ

                   เคยอยู่เคียงเป็นครอบครัวอยู่มิสร่าง

             ป้ามาร้างห่างไกลไปหนไหน

             พ่อแม่หลานไร้แล้วซึ่งร่มไทร

             อาวรณ์ไหว้กราบแนบแทบบาทา

           ฉันอยากให้เป็นเพียงแค่ความฝันที่หลับแล้วตื่นลืมตาขึ้นมาทุกอย่าง
ยังคงเหมือนเดิม ทุกครั้งที่ฉันอยู่ในบ้านคนเดียว ฉันคิดเสมอว่าทุก ๆ ที่ ตรงนั้น
ตรงนี้ เคยมีป้าอยู่ ตรงหน้าทีวี จะมีเสื่อสีน้ำเงินถูกปูลาดเอาไว้ ป้าจะนอนและ
เปิดดูลิเกตรงนั้นทุก ๆ วัน วันใดที่ฉันตื่นลงมา จะได้ยินเสียงบอกเสมอว่า ป้าซื้อ
ขนมที่ขวัญชอบไว้ หรือนึกว่าไม่อยู่เลยไม่ได้ซื้อไว้ให้ แต่ตอนนี้ไม่มีเสียงเหล่า
นั้นแล้ว

        ครั้งใดที่ฉันโทรหาพ่อไม่ติด ฉันต้องโทรเข้าบ้าน ฉันคิดเสมอว่าขออย่า
ให้ป้ารับเลย เพราะป้าหูไม่ดี เรามักจะคุยกันไม่รู้เรื่อง แต่เดี๋ยวนี้ฉันโทรเข้าบ้าน
ฉันอยากให้ปลายสายเป็น เสียงป้า ฉันอยากบอกป้าว่า ฉันคิดถึงป้ามากมาย
เหลือเกิน อยากถามป้าว่าทำไมถึงได้หนี พวกเราไปเร็วนัก

        วันนี้ฉันตื่นลงมามีกับข้าวที่ฉันชอบ และป้าก็ชอบเช่นกัน ทุกครั้งที่มี
กระเพราปลาหมึก ป้าจะพูดเสมอว่า ขวัญวันนี้มีปลาหมึกที่ขวัญชอบกินหรือยัง
ฉันตักกับข้าวโดยที่ภาพตรงหน้า มันพร่าเลือนไปหมด ฉันแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่า
ที่ตักมาเป็นปลาหมึก หรือกระเทียม ตอนคลุก ข้าวให้เจ้าเหมียว ป้าจะพูดว่า
เอ้าวิ่งหางตรงเลย เขาเรียกกินข้าวแล้ว ฉันมองหาเสียงนั้น แต่มันแค่ดังอยู่ในหู
โดยที่ห้องป้ายังคงปิดสนิทอยู่อย่างเดิม

       หลังจากป้าเสียไป ฉันพยายามเลี่ยงไม่เข้าห้องน้ำด้านล่างมาโดยตลอด
แต่เมื่อสองวัน ที่ผ่านมาฉันก็เริ่มปลง และพยายามบอกตัวเองว่าป้าไม่กลับมา
แล้ว แต่วันนี้วันที่ฉันต้องอยู่คน เดียวอีกครั้ง ฉันมองเห็นภาพที่ป้านั่งอยู่ที่หน้า
ห้องน้ำ ล้มลงโดยมีพ่อประคองไว้ ป้าที่ฉันกับพ่อ พยายามเรียกว่ายืนไหวมั้ย
ภาพนั้นเองเป็นจุดเริ่มต้นของการสูญเสียป้าไป

      ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันอยากย้อนไปวันที่ฉันรับปริญญา วันที่ฉันกลับ
มาบ้านช้า โดยไม่รู้ว่าป้าแต่งตัวรออยู่ที่บ้านหวังจะถ่ายรูปคู่กับฉัน
"ป้าขวัญอยากขอโทษ ถึงแม้ ขวัญกับพี่ตูนจะได้ถ่ายรูปชุดรับปริญญากับป้า
ก็จริง แต่มันก็ไม่ใช่วันรับปริญญา หนูขอโทษ มันสายไปแล้วใช่มั้ย แต่หนูขอ
โทษจริง ๆ"

Morale - Khwan